Five months in Linköping

I’ll be back Linköping…

One last post, in English this time…

I don’t really know where to start honestly. These last couple of days have been a crazy rollercoaster of feelings and emotions…

As I said in the previous post, nothing was happening here in Linköping until Wednesday. Before there wasn’t any problem in my region, but of course that changed very fast.

On Thursday we had to say goodbye to Meghan and Matthew, our 2 American friends.

It felt unreal that they were leaving in such a short time and we had to rush our goodbyes. I think our whole group cried that whole day almost and we came together to spend quality time. Since everything was so rushed we all helped out in cleaning and packing and whatsoever. Because we, the rest of the group, thought we were staying a while longer, me as well.

On Saturday morning we said goodbye to Hilary, another friend that was leaving…

Our group started to shrink and we knew it was only going to be a matter of time until we were sent home as well…

As my dad and Caroline arrived here on Friday evening I of course spent some time with them. On Saturday, I showed them my city, the old town, Vallastaden, …

We had a lot of conversations about what I should do during this crisis time.

I decided I was going to stay until Sweden and mainly our school was going to act. Because as long as there wasn’t really a problem to still go to my classes, go out, travel in Sweden, … I didn’t see why I should go home. Even though I’d rather be with family in times like these.

I even told my dad I was going to take care of the stuff that my friends had to leave, that I was going to try and sell them to the second hand store, or give them to goodwill.

Saturday night I thought to myself ‘maybe, I should just start packing a little, just in case.’ and 5 minutes later I receives a phone call from my college…

My teacher told me that because of the negative travelling advise they ask everyone to come back…

This came as a shocker of course…

So unfortunately, also my Erasmus has come to an end.

I truly hope that the situation will get better soon and that I can return here again.

I leave on Wednesday together with my dad, stepmom and Sofie (my friend, and fellow Belgian).

The last days here I try to spend as much quality time with everyone.

I try to enjoy and show dad and Caroline around, but I also take opportunities to see my friends and say goodbye to them.

Because of the fact that I am still being very close with my friends, that I go out and see cities here, I WILL do some self-isolation because I don’t want to bring anyone that I love in danger…. Even though that hurts me so much.

I looked forward to see mom, Julie, Arthur, ….. and now I am not even allowed to be around people I love.

I also want to tell you guys how I really FEEL about this.

In one of my first blogs I wrote how hard it was for me in the beginning.

I had a really tough time adjusting myself, being on my own, having so much spare time, ….

I spent a lot of time alone and feeling sad.

I only just started to really feel AMAZING. At the end of February I started to surround myself with people I met here and I grew so close to them…

I let myself down in this part, because I took the first month for granted and now I already have to leave…

I know for a fact that I will fall into a big black hole when I get back home, because I am going to go thru the exact same thing. Being alone, being bored, don’t have anything to do… and that makes me really scared and sad.

So call me, facetime me, write me cards, I don’t know, but if you can cheer me up, do so 😊😊

I am so sorry that I didn’t enjoy this experience from the moment it started until when it ended…

I hope that I can come back to Linkoping very soon and that I can finish the semester there or at least online.

It’s a lot I know and I didn’t even tell every feeling because I have too many right now.

Sending love to you all and stay safe and healthy 💖

Update Corona-virus

Hej hej allemaal Ondertussen is het weer even geleden dat jullie van me gehoord hebben, dus bij deze breek ik even de stilte 🙂 Aangezien er ondertussen toch écht een hele heisa rond dat corona virus is, wil ik jullie via dit blogbericht op de hoogte brengen van de situatie hier in Linköping.

Tot en met gisteren was er in onze regio Östergötland geen sprake van het corona virus. We wisten al wel dat Zweden ook geïnfecteerd was geraakt maar dat de besmette patiënten zich vooral in Stockholm bevonden. In het begin werd er ook gezegd dat de kans op verspreiding van covid-19 niet groot was, maar ondertussen is het niveau naar ‘very high risk of spreading’ veranderd… Vanaf vandaag kunnen evenementen met meer dan 500 deelnemers afgelast worden door politie. In Zweden zelf zijn er 500 vastgestelde gevallen, maar het veranderd allemaal heel snel.

Zoals ik dus al eerder zei, waren er tot en met gisteren geen gevallen in mijn regio. Gisteren werd er één case vastgesteld en vanmorgen waren er 6 nieuwe gevallen waarvan 5 patiënten in Linköping en 1 in Norrköping.

Op dit moment ondervinden we eigenlijk geen hinder op school of in de stad maar aangezien we sinds gisteren heel veel nieuwe berichten hebben gekregen, gok ik dat het ook hier serieus zal veranderen.

De trips die met mijn vakken gepland staan, zullen op dit moment nog gewoon op doorgaan, maar zou kunnen dat ze deze toch afgelasten. Dat zou uiteraard echt héél jammer zijn, dus duim maar mee dat ik toch gewoon lekker in de bossen kan gaan ravotten 😉

Vanuit Thomas More kregen we de melding dat we, als we dat wensen, vrijwillig naar huis mogen komen. Op dit moment wil ik dat zeker niet, maar ik had toch liever bij familie en vrienden in België geweest op dit moment ipv in een land waar ik niet helemaal thuis ben. We krijgen ook zeker en vast nog meer informatie over hoe het verder zal gaan en wat we kunnen doen als de situaties verergeren.

Ik stel het dus heel goed en ondanks dit stomme virus dat iedereen probeert vast te houden, proberen we hier echt te genieten van elkaar, van de omgeving, … Zo kwam we gisteren met onze vriendengroep samen voor een ontzettend gezellig etentje en hadden we daarvoor een geweldige les waar we Vallastaden ontdekten en nadien mochten dansen en zingen zoals ze dat hier in de Zweedse cultuur doen. Hilariteit ten top! Zo proberen we alles rondom toch even te vergeten, ook al is dat moeilijk.

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik niemand van deze prachtzielen moet uitwuiven aangezien dat ze bijna allemaal Amerikaans of Canadees zijn… En ik hoop ook dat iedereen daar in ons Belgenlandje het goed stelt!

Ik mis jullie en be safe! xoxo

Ps: (2 fotootjes van gisteren om de sfeer op te krikken)

Februari; De maand van het bezoek.

Hej Hej, Het is weeral lang geleden, maar daarvoor heb ik een hele goede reden 😉 Na mijn trip met Nordic Culture waar ik al eerder over schreef, kreeg ik verschillende FANTASTISCHE bezoekjes.

Nr.1: Manon en Lien op bezoek. Op dinsdag 11 februari kwamen Manon en Lien aan in Linköping. Aangezien ze lang hadden moeten reizen nodigde ik ze meteen uit voor een lekkere FIKA. Voor zij die nog niet weten wat FIKA is leg ik het even uit: ‘De fika is een sociaal gebruik in Zweden en Finland waarbij het werk of andere dagelijkse bezigheden worden onderbroken door bij elkaar te komen, thee of koffie te drinken en iets te eten.’ Bron: Wikipedia. Dus ik nam ze mee naar mijn favoriete, complete vegan, plek: ‘Healthies’, in het centrum van Linköping. Nadien nam ik ze mee naar mijn kot. Wat voor mij alleen een groot kot is, is met 3 natuurlijk een ander paar mouwen, maar we made it work! We bezochten Linköping, Norrköping en de laatste dag Stockholm. Van Stockholm ben ik zelf op een positieve manier verschoten. Ik had zelf niet verwacht dat het zo een leuke en mooie stad zou zijn, maar niets is minder waar. Ik heb ZO enorm hard genoten met mijn 2 Chokotoffs! Thanks for coming Lien en Manon! xxx

Nr2: Met Julie naar Kopenhagen Aangezien Julie al in Malmö was besloten we om een citytripke naar Kopenhagen te doen ipv naar Linköping te gaan (aangezien Julie de week erna toch ook nog langskwam in Linköping). Dus ik vertrok op zondagochtend met de trein richting Kopenhagen. Na een dikke 3uur kwam ik aan in het station waar Julie me opwachtte. Na 2 MAANDEN!!! kon ik mijn allerbeste vriendin nog is knuffelen. We wandelden eerst naar onze hostel om onze valiesjes af te droppen en trokken nadien meteen de stad in. Dankzij de Time to Momo app vonden we meteen onze weg en kwamen we langs toffe dingen. Maar aangezien het zondag was, was er heel veel gesloten. Daarbovenop was het ook nog eens gigantisch K-weer, dus besloten we om al ‘vroeg’ naar onze hostel te trekken. We verbleven in de ‘Urbancamper hostel’. We hadden een privé kamer geboekt maar je kan er ook overnachten in tenten. De volgende dag werden we wakker met zon!! Halleluja. We begonnen onze dag goed op tijd zodat ze de stad goed konden verkennen. Veel mensen zeggen dat Kopenhagen redelijk klein is, maar dankzij de wandelingen van de gids, hebben we toch heel veel gezien en heel veel gestapt. (nog steeds pijnlijke voeten als ik er aan terugdenk)De 3 dagen in Kopenhagen waren kort samengevat gewoon fantastisch! Ik was omringd door de persoon waarmee ik denk ik het ALLERBESTE mee overeenkom, we zijn misschien niet echt twins, soms voelt het wel zo. En ondanks het slechte weer, hebben we de pracht van de stad echt wel kunnen ontdekken. Zeker een aanrader voor wie een leuke citytrip wil doel. (Alleen extra geld voor eten in je portefeuille steken, want oh boy it is EXPENSIVE!

Nr3: Mama, Dirk & Julie op bezoek: Nog geen week na Kopenhagen kwamen deze 3 toppers op bezoek. Zij kwamen MET DE BOOT! naar Zweden. Rond de late namiddag kwamen we aan en trokken we naar ons huurhuisje, een lake Cabin aan het Roxen-meer. Een super gezellig chaletje met prachtig uitzicht. De eerste ochtend werden we wakker met een 20-tal kleine reeën in de voortuin. Deze prachtige dieren kwamen elke ochtend weer tevoorschijn. Op deze plek kon je echt tot rust komen, en daar hebben we dan ook de tijd voor genomen. De afgelopen week hebben we hier alle seizoenen mogen meemaken bij wijze van spreken. Een dag met een prachtige lente-zon, een dag regen en dan prachtige winterse dagen met veel sneeuw. Tijdens deze week bezochten we Norrköping en Linköping, maakten we een kleine wandeling in de sneeuw en de volgende dag in het prachtige landschap ‘Tinnerö’. Voor mijn verjaardag gingen we uit eten in Linköping. Een gezellig Libanees restaurant genaamd: ‘Merwah’, met heel veel vegan opties en een enorm vriendelijke ober! We hebben vooral genoten van elkaars aanwezigheid , van de gezelligheid, de prachtige omgeving, en van de rust. Ik ben zelf terug volledig opgeladen en kan er weer een maandje tegenaan. Want in april kom ik heel eventjes over huis :). Bedankt mama, Dirk en Julie voor deze prachtige week! Ik heb er zo ontzettend van genoten. xxx

Foto Galerij Nordic Culture Trip

Nordic Culture Trip to Åre

Hey iedereen,

It’s been a while. Maar afgelopen week was ik op 5-daagse met ons vak: Nordic Culture.

Op maandag 3 februari vertrok onze bus om 6 uur richting Åre, zo’n dikke 800 km meer naar het Noorden. Ik moet zeggen dat ik de avond voordien heel zenuwachtig was, aangezien je meteen 5 dagen op stap bent met mensen die je eigenlijk amper kent. Ik vond het dus moeilijk om in te schatten hoe (leuk) het zou worden. Wél, ik kan u zeggen: ‘Het was FANTASTISCH!’

Tijdens onze busrit maakten we een stop in Dalahästen. Hier bezochten we een atelier waar ze het typische souvenir van Zweden maken, namelijk het Dalarna paardje (zie foto). Hier zagen we hoe de mannen achter de zaagmachines het hout bewerkten en hoe de vrouwen de paardjes prachtig beschilderden.

Je kan deze paardjes doorheen heel Zweden kopen, maar de meesten zijn ‘Made in China’. De paardjes uit dit atelier zijn de echte originals, maar voor een klein paardje van nog geen 20cm betaal je al snel 43 euro…

De rest van de busrit was laaaaaaaaaaang…. Rond 19:30u waren we eindelijk aangekomen. We kozen de kamers, dekten de bedden op en aten nog een late avondmaaltijd. En tegen middernacht kroop iedereen zijn bed in, want de volgende ochtend moesten we vroeg uit de veren.

Dinsdag 4 februari: Onze eerste dag in de prachtige omgeving. We begonnen de dag uiteraard met een ontbijt. Buiten was het hard aan het sneeuwen maar dat weerhield ons niet om toch naar buiten te trekken. We speelden eerst wat ice-breaker games en begonnen nadien aan ‘The Reindeer Trophy’. De zon was ondertussen beginnen schijnen, maar het was pittig koud. Iedereen bij ons kent de standaard estafette spelletjes wel die je sowieso bij de chiro, scouts of op school doet. Het leuke hier was dat het estafette in de sneeuw was. Dat hield dus bijvoorbeeld in: Om ter snelste poepsleeën naar beneden, Biathlon, de hoogste sneeuwberg maken, en ijssculpturen uithouwen. Allemaal super leuk én origineel 😉 Jammer genoeg zijn we niet gewonnen maar haalden wel de 3e plaats van de 6. Na deze spelletjes begonnen we aan onze groepswerken… Elke groep kreeg de opdracht een theaterstuk van 10 minuten te maken. Onze groep moest ons groepsdier ‘De Eland’ in het verhaal verwerken, alsook het mythische wezen: ‘de trol’. Eerst vonden we dit best moeilijk maar onze groep werkte heel goed samen. Na een dikke 2uur aan de voorstelling werken, mochten we kennis maken met 2 typische sneeuwsporten: cross country skiing en snowshoeing. Ik had nog geen van beiden geprobeerd dus was heel benieuwd, en aangezien wij de laatste groep van de dag waren, begon de zon stilaan onder te gaan en deden we deze sporten met een Petzl op ons hoofd. Beide waren echt fantastisch leuk. Met de raketten onder de voeten tussen de bomen, door een dik, onaangeraakt sneeuwtapijt. Prachtig was dat. Nadien probeerden we cross country skiing. De weg naar boven was heel leuk en verliep vlot, maar naar beneden met zo een dunne, lichte latten is een ander paar mouwen. Ik weet van mezelf dat ik een degelijke downhill skiër ben, maar dit vraagt een heel andere techniek. En net door te weten dat je normaal in je botten kan gaan hangen, ging ik dus heel elegant de sneeuw in… Denk aan Michael Jackson die de lean doet, awel die deed ik dus naar de andere kant LOL.

Woensdag 5 februari: In de voormiddag trokken we naar ‘Naturrum’. Daar ontmoetten we Ola, de manager van het museum. Hij gaf ons een lecture over de omgeving, die dieren die er wonen, de geschiedenis, etc… Deze man sprak met zoveel passie en enthousiasme dat we met veel interesse luisterden, ook al was het moeilijk om wakker te blijven aangezien we allemaal zeer moe waren. We keken nadien rond in zijn museum en aten dan lunch. Na de middag splitsten we ons op in verschillende groepen. We hadden mogen kiezen welke van de 2 sneeuwsporten we zouden doen. Ik koos voor het snowshoe’en aangezien ik daar het veiligst mee zou zijn qua blessures. Eigenlijk maar goed ook, want het was een hele slechte dag. Er was ontzettend veel wind en tegelijk ook nog sneeuw, wat heel pijnlijk aan je gezicht was. Maar wij zaten lekker tussen de bomen en hadden daar geen last van. Na onze korte wandeling door de sneeuw, wandelden we 3km terug naar het museum. Wij hadden allengeluk, de wind in de rug dus ging het best vlotjes. Toen we allemaal weer aan het museum waren vertrokken we terug naar de hostel. We aten ons avondeten en verzamelden dan beneden over een presentatie van een échte Sami. Normaal gezien was deze presentatie 1,5u maar duurde uiteindelijk 2,5u. En het boeide ons niet eens. Deze man was zo interessant dat we naar hem konden blijven luisteren. (Voor zij die niet weten wat Sami people zijn, zoek het op en lees erover want het is écht interessant.) Na de presentatie hadden we nog geen zin om te gaan slapen en besloten om nog een laat avond ski wandelingetje te maken. We trokken de cross country skis aan en gingen er met zijn vieren vandoor. Jammer genoeg had het ZO hard gesneeuwd, dat het paadje volledig bedekt was met diepsneeuw. Uiteindelijk besloten we dan om op de auto weg te skiën, dat ging beter 😉

Donderdag 6 februari: De Nationale feestdag van de Sami. Deze hebben we niet echt gevierd maar er wordt op die dag wél echt gefeest. De dag begon voor ons met het verder werken aan de theaterstukken. Want in de avond, vonden de opvoeringen plaats. We hadden nadien een presentatie van een boer die aan holistic farming doet. Aangezien deze man heel moeilijk Engels sprak en ik barstende koppijn had (al 3 dagen lang), is er me bijna niets van bij gebleven, dus sorry… Ik kan jullie niets bijleren 🙂 Na de lunch trokken we naar Tännforsen, om de bevroren waterval te bewonderen. Wat een prachtig uitzicht! Echt de moeite en de 40-minuut lange busrit waard. Na een korte stop bij de waterval trokken we richting Åre dorp. Åre is een prachtig skidorp. Heel gezellig en klein. Het skigebied bestaat uit 3 valleien en is in totaal zo’n 192km lang aan pistes. Blijkbaar écht een must als je graag op skivakantie gaat. Na een beetje tijd in het dorpje trokken we weer naar de hostel. Niemand had zin in de toneelvoorstellingen aangezien we allemaal dachten dat ze gingen ‘sucken’, maar niets is minder waar. Elk stuk was echt wel goed, leuke verhalen maar het was vooral HILARISCH. Iedereen lag om de 2 seconden in een deuk. Na een anderhalf uur te kijken naar de beste comedy sprookjes die er bestaan, hadden we onze laatste FIKA break. Deze veranderde uiteindelijk in een heuse ABBA party. Iedereen zong luidkeels de grootste hits mee en uiteindelijk begon iedereen te dansen en te springen. Jawel ladies & gentlemen, dat allemaal ZONDER alcohol, maar met thee, koffie en koekjes. Dit was echt de beste afsluiter die we ons hadden kunnen wensen.

Vrijdag 7 februari: Op vrijdag moesten we al om 6u onze nest uit. Want we moesten de hele hostel leegmaken, opruimen en kuisen om dan om 8:30u op de bus te stappen. We maakten eerst nog een stop in Ostersund. Hier bezochten we een openluchtmuseum. Een beetje te vergelijken met Bokrijk. We kregen eerst een tour in het outdoor stuk en reisden door de tijd, nadien maakten we zelf ons Zweeds brood en hadden een Fika Break en om af te sluiten kregen we nog een rondleiding in het museum. We wilden er allemaal nog graag wat langer blijven want er was zoveel interessants te zien in het museum. Exposities over de Sami people, de Vikings, De mythische/Sprookjesachtige figuren, de Middeleeuwen, …. Maar jammer genoeg moesten we om 15u op de bus zitten. De terugweg duurde zo lang… Hoewel Mamma Mia en Frozen de pijn wat verzachtten. Pas om 2u waren we thuis, maar het was de moeite wel waard om zo lang te reizen.

Zoals ik al zei in het begin had ik stress aan het begin van deze trip. Dat was dus nergens voor nodig. Ik heb me zó goed geamuseerd en heb zoveel nieuwe mensen leren kennen die ik hier zeker en vast als goede vrienden ga behouden. Ik heb zoveel fijne conversaties gehad en zoveel mooie en leuke dingen gezien en gedaan die ik niet snel zal vergeten.

Ik mis mijn familie en vrienden uiteraard nog wel héél hard, maar het alleen zijn en voelen begint echt wel te minderen aangezien ik nu veel mensen heb die ik hier ken en waar ik op kan terugvallen.

Bedankt alleszins om mijn hele dagboek van de trip te leren en tot snel!

Dikke kus,

Aurélie

Ps: Check de foto’s van de trip in volgende blogpost.

Norrköpping

Een kunstwerk voor het ‘Norrköping Light Festival’

Gämla Linköping

2 weken in Zweden

Hej Hej

Zo word je hier in Zweden begroet, dus start ik mijn eerste berichtje als een échte 😉

2 weken geleden vertrok ik helemaal alleen naar Zweden. Een lange en spannende reis aangezien je van punt A naar punt B volledig op je eentje moet geraken.

Zo zag mijn trip eruit:

Stap 1: Naar Zaventem

Stap 2: Van Zaventem naar Stockholm met de vlieger

Stap 3: Van Stockholm Bromma airport met de bus naar Stockholm Station

Stap 4: Van Stockholm Station met de trein naar Linköping

Stap 5: Van Linköping Station met de bus naar de campus van de universiteit.

Stap 6: EINDELIJK naar mijn studentenkot!

Mijn volledige trip van punt A naar B duurde langer dan ik zelf gedacht/gehoopt had. Om 7:30u was ik op de luchthaven en om 18u was ik op mijn appartement. Maar ik ben vooral blij dat ik er helemaal op mezelf geraakt ben.

Tijdens mijn trip was ik vooral zenuwachtig en zat ik vol adrenaline, het was nog niet echt tot me doorgedrongen dat ik voor lange tijd het huis verliet. Ik dacht dat ik onderweg zou huilen of panikeren maar genoot vooral van de mooie uitzichten, luisterde naar muziek en voelde me precies op vakantie.

Toen ik dan eindelijk op mijn kamer aankwam begon ik mijn koffers uit te pakken en leerde ook meteen de kotgenoten kennen. Allemaal één voor één super behulpzaam en vriendelijk.

En dan… Het moment dat ik alle spullen een plekje had gegeven, kwam het besef. Ik zit hier voor 5 maanden…

(Deze blog is voor mij een dagboek en een spiegel van mijn eerlijke gevoelens dus ik ga de gevoelens ook niet verbloemen. I’m proud to be sensitive.)

En eerlijk, ik heb mijn ogen eruit geweend op het moment dat alles een plek had gekregen… Ineens het besef dat je vijf maanden weg bent van al het normale, al het geen dat je gewend bent… Ik kan u zeggen. It hit me like a truck.

Maar goed, dat was de eerste avond. Ik was heel moe en was uiteraard de ontlading. Maar toch mag je die gevoelens niet onderschatten.

Ondertussen zit ik hier 2 weken. En wel… Ik heb het ontzettend moeilijk to be honest… De laatste dagen begint het te veranderen maar de eerste 10 dagen waren een nachtmerrie.. Ik had uiteraard al wel leuke mensen ontmoet en probeer heel veel dingen te gaan doen met nieuwe vrienden, alleen, … Op die momenten is het super leuk, gezellig, mooi, … alleen maar positief. Maar die activiteiten en uitstappen blijven niet duren.. En elke keer ik hier in mijn kot aankwam, werd ik overspoeld door een golf van eenzaamheid… Iets waar ik vóór mijn vertrek ook heel bang voor was…

Ik kom zelf uit een heel warm gezin en ben nooit echt alleen geweest. Ik zat voordien niet op kot en woonde dus thuis. Voor mij is dit dus héél hard aanpassen. Ik weet dat niet iedereen daar last van heeft, maar oh boy do I know dat ik niet helemaal alleen ga wonen.. 🙂

Voor mij is het heel moeilijk om hier telkens aan te komen en ‘alleen’ te zijn. Ik heb uiteraard wel studenten in mijn gang, maar iedereen is nogal gesteld op zijn/haar privacy. Gewoon raar om geen zus, mama of papa rondom te hebben om je dag aan te vertellen…

Wat ook een hele grote aanpassing is, in het begin, is dat je ZOVEEL tijd hebt.. Normaal gezien zit mijn week vol met school en danslessen. Maar hier heb ik zeeën van tijd, zeeën die ik nog niet goed weet te verdelen om het zo maar te zeggen.

Ik heb heel weinig les. Ik heb eigenlijk 2 dagen week en 5 dagen weekend, en aangezien ik normaal nogal een bezige bij ben, is dit ECHT aanpassen.

Maar dus, de eerste 10 dagen waren voor mij emotioneel heel moeilijk.

En jullie moeten ABSOLUUT geen medelijden hebben, maar ik wil gewoon een realistische weergave geven van wat een Erasmus project als invloed kan hebben.

Laten we nu dat ‘negatieve’ vergeten en eindigen met positievere dingen.

Norrköping is PRACHTIG, de IKEA hier is volgens mij goedkoper (super lekker vegan eten ook 😉 ), de natuur en uitzichten zijn hier WAUW, Gämla Linköping is zo schattig en mooi, ….

Er is hier ontzettend veel te doen en de laatste dagen doe ik ook echt heel veel met mijn nieuwe vriendinnen. Ik zeg nu gewoon op alles ja en probeer alle georganiseerde dingen mee te doen.

Ik ben zelf heel blij dat ik ondertussen al enkele dagen zo geniet en zoveel plezier maak. Doet mezelf heel goed.

Ik vind het belangrijk dat mensen die op Erasmus gaan of zijn, hun gevoelens toelaten en weten dat het oké is om je in het begin niet meteen oké te voelen. Bij sommige gaat het misschien sneller maar ik had duidelijk wat meer tijd nodig om me aan te passen. Uiteraard mis ik iedereen heel hard maar door mijn dagen zo te vullen probeer ik daar iets minder aan te denken 😉

Wat me nu ook heel blij maakt is dat er bijna heel februari bezoek zal zijn. Hihi.

En dus no worries, ik ben oké hoor. Het is gewoon allemaal héél hard wennen. Een nieuw land, nieuwe school, nieuwe woning, nieuwe mensen, … Alles is nieuw en dus vraagt dat een hele grote aanpassing in jezelf. Mijn comfortzone moest zich stretchen tot in Zweden en na 2 weken begint dat te lukken 🙂

Dikke kus

Aurélie