2 weken in Zweden

Hej Hej

Zo word je hier in Zweden begroet, dus start ik mijn eerste berichtje als een échte 😉

2 weken geleden vertrok ik helemaal alleen naar Zweden. Een lange en spannende reis aangezien je van punt A naar punt B volledig op je eentje moet geraken.

Zo zag mijn trip eruit:

Stap 1: Naar Zaventem

Stap 2: Van Zaventem naar Stockholm met de vlieger

Stap 3: Van Stockholm Bromma airport met de bus naar Stockholm Station

Stap 4: Van Stockholm Station met de trein naar Linköping

Stap 5: Van Linköping Station met de bus naar de campus van de universiteit.

Stap 6: EINDELIJK naar mijn studentenkot!

Mijn volledige trip van punt A naar B duurde langer dan ik zelf gedacht/gehoopt had. Om 7:30u was ik op de luchthaven en om 18u was ik op mijn appartement. Maar ik ben vooral blij dat ik er helemaal op mezelf geraakt ben.

Tijdens mijn trip was ik vooral zenuwachtig en zat ik vol adrenaline, het was nog niet echt tot me doorgedrongen dat ik voor lange tijd het huis verliet. Ik dacht dat ik onderweg zou huilen of panikeren maar genoot vooral van de mooie uitzichten, luisterde naar muziek en voelde me precies op vakantie.

Toen ik dan eindelijk op mijn kamer aankwam begon ik mijn koffers uit te pakken en leerde ook meteen de kotgenoten kennen. Allemaal één voor één super behulpzaam en vriendelijk.

En dan… Het moment dat ik alle spullen een plekje had gegeven, kwam het besef. Ik zit hier voor 5 maanden…

(Deze blog is voor mij een dagboek en een spiegel van mijn eerlijke gevoelens dus ik ga de gevoelens ook niet verbloemen. I’m proud to be sensitive.)

En eerlijk, ik heb mijn ogen eruit geweend op het moment dat alles een plek had gekregen… Ineens het besef dat je vijf maanden weg bent van al het normale, al het geen dat je gewend bent… Ik kan u zeggen. It hit me like a truck.

Maar goed, dat was de eerste avond. Ik was heel moe en was uiteraard de ontlading. Maar toch mag je die gevoelens niet onderschatten.

Ondertussen zit ik hier 2 weken. En wel… Ik heb het ontzettend moeilijk to be honest… De laatste dagen begint het te veranderen maar de eerste 10 dagen waren een nachtmerrie.. Ik had uiteraard al wel leuke mensen ontmoet en probeer heel veel dingen te gaan doen met nieuwe vrienden, alleen, … Op die momenten is het super leuk, gezellig, mooi, … alleen maar positief. Maar die activiteiten en uitstappen blijven niet duren.. En elke keer ik hier in mijn kot aankwam, werd ik overspoeld door een golf van eenzaamheid… Iets waar ik vóór mijn vertrek ook heel bang voor was…

Ik kom zelf uit een heel warm gezin en ben nooit echt alleen geweest. Ik zat voordien niet op kot en woonde dus thuis. Voor mij is dit dus héél hard aanpassen. Ik weet dat niet iedereen daar last van heeft, maar oh boy do I know dat ik niet helemaal alleen ga wonen.. 🙂

Voor mij is het heel moeilijk om hier telkens aan te komen en ‘alleen’ te zijn. Ik heb uiteraard wel studenten in mijn gang, maar iedereen is nogal gesteld op zijn/haar privacy. Gewoon raar om geen zus, mama of papa rondom te hebben om je dag aan te vertellen…

Wat ook een hele grote aanpassing is, in het begin, is dat je ZOVEEL tijd hebt.. Normaal gezien zit mijn week vol met school en danslessen. Maar hier heb ik zeeën van tijd, zeeën die ik nog niet goed weet te verdelen om het zo maar te zeggen.

Ik heb heel weinig les. Ik heb eigenlijk 2 dagen week en 5 dagen weekend, en aangezien ik normaal nogal een bezige bij ben, is dit ECHT aanpassen.

Maar dus, de eerste 10 dagen waren voor mij emotioneel heel moeilijk.

En jullie moeten ABSOLUUT geen medelijden hebben, maar ik wil gewoon een realistische weergave geven van wat een Erasmus project als invloed kan hebben.

Laten we nu dat ‘negatieve’ vergeten en eindigen met positievere dingen.

Norrköping is PRACHTIG, de IKEA hier is volgens mij goedkoper (super lekker vegan eten ook 😉 ), de natuur en uitzichten zijn hier WAUW, Gämla Linköping is zo schattig en mooi, ….

Er is hier ontzettend veel te doen en de laatste dagen doe ik ook echt heel veel met mijn nieuwe vriendinnen. Ik zeg nu gewoon op alles ja en probeer alle georganiseerde dingen mee te doen.

Ik ben zelf heel blij dat ik ondertussen al enkele dagen zo geniet en zoveel plezier maak. Doet mezelf heel goed.

Ik vind het belangrijk dat mensen die op Erasmus gaan of zijn, hun gevoelens toelaten en weten dat het oké is om je in het begin niet meteen oké te voelen. Bij sommige gaat het misschien sneller maar ik had duidelijk wat meer tijd nodig om me aan te passen. Uiteraard mis ik iedereen heel hard maar door mijn dagen zo te vullen probeer ik daar iets minder aan te denken 😉

Wat me nu ook heel blij maakt is dat er bijna heel februari bezoek zal zijn. Hihi.

En dus no worries, ik ben oké hoor. Het is gewoon allemaal héél hard wennen. Een nieuw land, nieuwe school, nieuwe woning, nieuwe mensen, … Alles is nieuw en dus vraagt dat een hele grote aanpassing in jezelf. Mijn comfortzone moest zich stretchen tot in Zweden en na 2 weken begint dat te lukken 🙂

Dikke kus

Aurélie